Oh! Fell Young

เรื่องราวคนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ที่เริ่มก้าวย่างทำงาน ซึ่งพวกเขาต่างต้องใช้ทั้งความสามารถและสปีริตของตัวเองในการร่วมงานกับคนรอบข้าง

ประธานกรรมการบริษัทเบสท์ซึ่งเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งเสียชีวิตอย่างกระทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้ประธานชิน... ผู้เป็นย่าต้องหาคนมารับตำแหน่งแทน เธอจึงสั่งให้เลขายุนไปตามหาชายหนุ่มในรูป ซึ่งก็คือหลานชายที่เธอเคยปฏิเสธเขาเมื่อ 20 ปี ที่แล้ว

ที่ปูซาน.. โอ พิลซึง ชายหนุ่มธรรมดาที่ไม่มีความรู้อะไรมากมาย เขาพยายามที่จะหนีการตามล่าของพวกชาวบ้านที่เขาได้ไปขโมยเงินมา เพราะต้องการใช้เป็นค่าเดินทางไปตามหาพ่อที่กรุงโซล ระหว่างที่เก็บข้าวของเตรียมหนีก็ได้พบกับเลขายุน แต่เข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนที่มาตามทวงหนี้ เขาจึงหนีขึ้นรถไฟไป

เมื่อมาถึงกรุงโซลพิลซึงกลับพบว่าเงินที่ขโมยมาได้หายไป และเขาเองก็ไม่สามารถติดต่อชุนเพียวเพื่อนของเขาได้ ระหว่างที่คิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป พิลซึงก็บังเอิญได้พบกับ บง ซุนยองที่กำลังเมามาย เธอโวยวายว่าพิลซึงขโมยกระเป๋าของเธอ ทั้งคู่ทะเลาะกันจนถูกจับไปที่โรงพัก พ่อและชุนเพียวซึ่งเป็นพี่ชายของซุงยองมาประกันตัว ชุนเพียวกับพิลซึงจึงได้เจอกัน และจากวันนั้นเองที่พิลซึงได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของซุนยอง

พิลซึงได้มาอาศัยอยู่ที่บ้านของซุนยองเป็นการชั่วคราว และก็ได้ไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้าเดียวกันกับที่ซุนยองทำอยู่ วันนึงทั้งคู่มีปากเสียงกัน พิลซึงวิ่งหนีออกมาที่ลานจอดรถ ซุนยองวิ่งตามมาจนเกิดชนเข้ากับยุน เจยอง ทำให้เสื้อของเขาเลอะเทอะไปหมด

ซุนยองขอโทษและบอกว่าจะชดใช้ให้แต่เจยองกลับพูดจาแทะโลม พิลซึงได้ยินเข้าก็ไม่พอใจ แต่ก่อนจะเป็นเรื่องเป็นราวถึงขั้นชกต่อยกัน หัวหน้าก็ออกมาห้ามทัพไว้ และบอกกับพิลซึงและซุนยองว่า เจยองคือผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของห้างนี้

พิลซึงถูกหัวหน้าเรียกไปตักเตือน ส่วนเจยอง..เขาพยายามที่จะสานสัมพันธ์กับซุนยองด้วยการใช้ข้ออ้างที่ซุนยองต้องชดใช้ค่าซักรีดเสื้อผ้าให้กับเขาเลขายุนมาหาพิลซึงและบอกกับเขาว่า ประธานชิน ยุงมี แห่งบริษัทเบสท์คือ ย่าของพิลซึง

เจยอง นัด ซุนยอง ออกไปเที่ยวด้วยกัน และสุดท้ายก็พาไปจบที่โรงแรม แต่ ซุนยอง ไม่ยอมมีอะไรกับเขา แถมยังต่อว่าเขามากมาย จากนั้นก็วิ่งร้องไห้หนีออกมา และบังเอิญมาพบกับ พิลซึง ที่มาส่งของที่โรงแรมนี้พอดี พอพิลซึงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นก็โกรธมากจะเข้าไปจัดการกับ เจยอง แต่ ซุนยอง ห้ามเอาไว้ จากเหตุการณ์นี้เองทำให้พิลซึงไปส่งของไม่ทัน จนถูกไล่ออกจากงานในที่สุด

เช้าวันรุ่งขึ้น ซุนยอง ไปทำงานโดยลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน พิลซึงเลยจะเอาไปให้ แต่ก็ได้ไปเจอกับ เจยอง เข้าซะก่อน ทั้งคู่มีปากเสียงกัน จนเกือบถึงขั้นชกต่อย แต่เลขายุนก็มาพอดี และแนะนำ พิลซึง ให้ เจยอง รู้ว่าเขาคือ...หลานของท่านประธานชิน

ท่านประธานชินบอกพิลซึง ให้ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านเดียวกัน เพราะต้องการดูว่าพิลซึงเหมาะที่จะเป็นทายาทของตระกูลโอหรือไม่???

ซุนยอง พา พิลซึง ไปเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องถูกไล่ออกจากงาน แต่ระหว่างนั้น เจยอง ก็โทรเข้ามาบอกว่าอยากเจอซุนยอง และขอให้ไปหา แต่พิลซึงไม่อยากให้ไปจึงพยายามพูดห้ามไว้ ทั้งคู่เลยทะเลาะกัน และด้วยความโมโห ซุนยอง จึงหลุดปากต่อว่า พิลซึงว่า ไม่รู้จักเจียมตัวซะบ้าง

ซุนยอง ไปพบ เจยองตามนัด เธอดื่มเหล้าจนเมาไม่ได้สติ เจยองจึงพาไปที่บ้าน แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเธอ เพราะเริ่มมีความรู้สึกที่ดีต่อเธอขึ้นบ้างแล้ว

ท่านประธานชินแนะนำพิลซึงให้ทุกคนรู้จักว่าเขาคือคนที่จะมารับตำแหน่งประธานบริหารคนใหม่ และให้ยูจองมาเป็นผู้ช่วยคอยดูแลแนะนำเรื่องการทำงานและการวางตัวในสังคมให้กับพิลซึง

และในคืนงานเลี้ยงเปิดตัว... ทุกคนต่างรอคอยจะได้พบหน้าทายาทคนใหม่ของท่านประธานชินนั้นเอง...

พิลซึง มางานเลี้ยงเปิดตัวกรรมการผู้จัดการคนใหม่สาย เพราะมัวแต่ไปรอรับซุนยอง แต่พอมาถึงงานก็กลับได้พบเธออยู่กับเจยอง พิลซึงโกรธมากจึงเข้าไปคว้าข้อมือเธอ เจยองเข้าขวางและชก พิลซึงจนตกลงไปในสระว่ายน้ำ ยูจองกระโดดลงไปช่วย และจากเหตุการณ์นี้เองทำให้ซุนยองคิดว่า ยูจองคือผู้หญิงที่พิลซึงชอบ

เจยองเข้าพบประธานชินเพื่อยื่นใบลาออก และบอกว่าไม่สามารถยอมรับพิลซึได้ เพราะพิลซึงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะมารับตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร ประธานชินจึงยื่นข้อเสนอให้เขามาพิสูจน์ความสามารถกับพิลซึง และนี่เอง..บทพิสูจน์ความสามารถของพิลซึงจึงเริ่มขึ้น...

ซุนยอง กับ เจยอง ตกลงว่าจะเริ่มคบกันอย่างจริงจัง และเจยองขอให้ซุนยองรับปากว่าจะอยู่ข้างเขาเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พอพิลซึงรู้เข้าก็เสียใจมาก แต่ก็คิดว่าจะตั้งใจทำงานต่อไป พิลซึงกลายเป็นผู้บริหารที่มีชื่อเสียง

พอ ซงจา แฟนเก่าที่ ปูซาน รู้เรื่องเข้าก็มาหาเขาที่บริษัทเบสท์ ซึ่งก็บังเอิญมาเจอกับซุนยองเข้าพอดี และการมาของซงจานี่เองก่อให้เกิดเรื่องยุ่งๆ กับพิลซึงอีกครั้ง เมื่อมีคนแกล้งถ่ายรูปทั้งคู่ไปติดไว้ที่บอร์ดหน้าลิฟท์และส่งไปทั่วบริษัท ทำให้ท่านประธานชินโกรธมาก และต่อว่ายูจองที่ไม่ดูแลพิลซึง

พิลซึงออกรับแทนและบอกไม่ใช่ความผิดของยูจอง ถ้าจะโกรธหรือด่าว่า ให้ลงที่เขาไม่ใช่ยูจอง แต่การกระทำของพิลซึงในครั้งนี้กลับทำให้ยูจองรู้สึกอัดอัด นั่นเป็นเพราะอะไร…?? โปรดติดตามตอนต่อไป